Zwierzęta pokryte sierścią gubią włosy z natury przez cały rok. Niektóre zwierzęta linieją bardziej obficie, niektóre mniej. Sierść może wypadać sezonowo jesienią i wiosną. Wystarczy regularnie je czesać a podczas tej czynności przeglądać stan skóry zwierzęcia. Zaniepokoić powinien znaczny ubytek sierści, nadmierne rogowacenie naskórka, łupież, świąd. Należy szybko skontaktować się z weterynarzem, który rozpocznie diagnostykę.

Przyczyną utraty sierści naszego pupila mogą być:

  • Nadczynność kory nadnerczy
  • Niedoczynność i nadczynność tarczycy
  • Inne zaburzenia hormonalne
  • Alergia i atopia
  • Zapalenia skóry
  • Niedobór witamin A,E oraz biotyny, cynku i kwasów tłuszczowych
  • Świerzb i inne pasożyty zewnętrzne
  • Grzybica
  • Nadmierne wylizywanie nie związane z zapaleniem skóry – zaburzenia psychogenne oraz neurogenne
  • Wylizywanie zmian skórnych (po wydrapaniu miejsc dotkniętych zapaleniem, wykwitami alergicznymi, ranami)
  • Choroby genetyczne

Zaburzenia hormonalne

Zwierzęta gubią sierść w przebiegu schorzeń w związku z nieprawidłową proporcją hormonów w organizmie. Najczęstsze zaburzenia dotyczą wydzielania hormonów przez tarczycę oraz korę nadnerczy. Objawem niedoczynności tarczycy jest: symetryczne łysienie po bokach ciała oraz na ogonie, pozbawiona połysku, sucha i łamliwa sierść. Odsłonięta skóra w miejscu wyłysienia jest zgrubiała i przebarwiona. Stan zdrowia poprawia się po podaniu leków uzupełniających niedobory hormonów tarczycowych. Objawem nadczynności tarczycy są miejscowe wyłysienia oraz zmierzwiona sierść. Występuje rzadko. Wymaga leczenia farmakologicznego, radioterapii czy zabiegu usunięcia tarczycy. Symetryczne wyłysienie na grzebiecie, klatce, piersiowej, tułowiu i brzuchu oraz łamliwa, matowa i pozbawiona blasku sierść jest objawem nadczynności kory nadnerczy. Pojawia się w skutek przyjmowania niektórych leków, zaburzeń przysadki mózgowej lub pojawienia się guza nadnercza. W każdym z tych przypadków chorobę diagnozuje się wykonując badania krwi.

Łysienie może pojawić się jako objaw podwyższenia poziomu męskich hormonów we krwi związanych z patologicznymi zmianami w jądrach. Charakterystyczny jest ubytek sierści na ogonie w okolicy odbytu z towarzyszącym mu zaczerwienieniem i obrzękiem. U samic również może dojść do wyłysienia z powodu zaburzeń wydzielania hormonów przez jajniki. Utrata włosów występuje wtedy w okolicy sromu oraz miejscowy łojotok. Objawem dodatkowym jest sucha skóra z popękanym naskórkiem. Związane z rozstrojem hormonalnym łysienie, występujące najczęściej u jamników, jest rogowacenie ciemne – brązowe plamki w pachwinach.
Niedobór witamin i składników mineralnych

Nadmierna utrata sierści i łysienie może mieć związek z nieprawidłową dietą zwierzęcia. Jeśli zwierzę jest głodzone lub podaje się mu bardzo złej jakości karmę może się to dla niego skończyć niedoborem niezbędnych do zachowania zdrowia substancji. Wtedy objawem niedożywienia będzie utrata sierści. Najważniejsze dla właściwej budowy i ochrony skóry są nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy, cynk. Należy pamiętać o doborze karmy do potrzeb psa.

Alergie i atopie

Utrata futra u zwierząt może mieć podłoże na tle alergicznym. Zwierzę, które dotyka z tego powodu silny świąd, wydrapuje, wygryza i wylizuje sierść. Wyłysienie jest wtedy miejscowe i wiąże się z powstaniem rany. Podobnie mogą zadziałać substancje chemiczne takie jak kosmetyki czy środki owadobójcze. Warto pamiętać by stosować preparaty zgodnie z ich przeznaczeniem i odpowiednio dawkować.

Pasożyty, bakterie i grzyby

Żerujące na powierzchni skóry pasożyty zaburzają jej barierę ochronną. W konsekwencji może dojść do zakażenia, zapalenia skóry, mieszków włosowych i miejscowego łysienia. Przykładem jest demodekoza czyli nużyca. Pasożyty Demodex canis obecne w mieszkach włosowych powodują ich zapalenie. Objawia się wyłysieniem ogniskowym – w okolicy pyska i przestrzeni między palcowej lub w wielu miejscach na ciele na raz. Wyłysienie w miejscach delikatnych (brzuch, pachwina, uszy) najczęściej wiąże się ze świerzbem. Może rozprzestrzenić się na większe obszary. Pchły i wszy również powodują świąd skóry co w konsekwencji wiąże się z utratą sierści wskutek wydrapania, wygryzienia i wylizania.
Grzybica

Przy osłabionych układzie immunologicznym, szczególnie u starych zwierząt, może wystąpić łysienie związane z grzybicą powierzchniową -inaczej dermatofizą, która objawia się okrągłymi miejscami bez włosów, łuskami i strupami.


Choroby genetyczne

Chorobą genetyczną powodującą wyłysienie jest ziarniniakowe zapalenie gruczołów łojowych. Najczęściej występuje u ras takich jak pudel, hovawart, akita. Choroba powoduje zaburzenia rogowacenia skóry, prowadzi do ropnego lub łojotokowego zapalenia.
Stres, czynniki psychogenne i neurogenne

Łysienie zwierząt może mieć pierwotne podłoże w zaburzeniach kompulsywnych. Czyli zwierzęta mogą intensywnie wydrapywać, wygryzać i wylizywać sierść, powodując łysienie tych miejsc, w związku z przeżywanym stresem, depresją, stanami lękowymi. Psy potrafią cierpieć na lęk separacyjny, agresję lękową, fobie)

Profilaktyka

Aby uniknąć pogłębienia problemów, cierpienia zwierzęcia oraz kosztownego leczenia należy regularnie sprawdzać stan skóry i sierści zwierzęcia, regularnie odrobaczać i stosować środki przeciwko inwazji pasożytów. Stosować zalecenia weterynarza od nośnie właściwej pielęgnacji. Jeśli nic nie budzi naszych obaw i tak powinniśmy cyklicznie zjawiać się u weterynarza na ogólny przegląd zdrowia pupila.

Źródła: Czasopismo Magwet, internet

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *